İlham Veren Öyküler

---

Bir zamanlar, çok uzaklarda, her insanın kalbinin derinliklerinde saklı olan bir “Duygu Kuyusu” vardı. Bu kuyu, her biri farklı bir rengi olan yedi sihirli suyla doluydu. Her su, bir ana duyguyu temsil ederdi ve bu kuyunun gizemi, sularının bazen sakin bazen de dalgalı olmasıydı.

Kırmızı Su: Öfkeydi. Bazen bir volkan gibi kaynar, bazen sadece bir sıcaklık verirdi.

Mavi Su: Hüzündü. Derin bir okyanus gibi dingin ya da fırtınalı.

Sarı Su: Neşeydi. Güneş ışığı gibi parlak ve iç ısıtan.

Yeşil Su: Kıskançlıktı. Bazen zehirli bir sarmaşık, bazen bir merak kıvılcımı.

Mor Su: Korkuydu. Karanlık bir orman gibi ürkütücü ama koruyucu bir uyarı.

Turuncu Su: Şaşkınlıktı. Ani bir ışık hızı gibi her şeyi durduran.

Pembe Su: Sevgiydi. Yumuşak bir bulut gibi tüm duyguları iyileştiren.

Bu kuyunun başında, her zaman yedi renkli tüyleri olan bilge bir Kuş dururdu.

Bu Kuş, insanların Duygu Kuyusu’na düşen ruhlarını izlerdi. İnsanlar genellikle kuyunun dibindeki duyguları görmezden gelir, hatta ondan kaçmaya çalışırlardı. Kırmızı suyun yüzeyinde çıkan baloncukları, Mavi suyun derinliğini veya Mor suyun karanlığını fark etmezlerdi. Onlar, sadece Sarı suyun parıltısını arar, diğer renkleri bastırmaya çalışırlardı.

Bir gün, genç bir kız olan Elara, hayatının baharında neşesini kaybetmişti. Duygu Kuyusu’ndaki Sarı suyu kurumuş gibiydi. Diğer renkli suları görmezden gelmeye çalıştı; özellikle de içindeki o büyük Mavi suyu, yani hüznü. Ne zaman hüzünlense, onu Kuyunun en dibine itmeye çalışırdı. Kırmızı suyu hissettiğinde, hemen bastırır, kimseye göstermezdi.

Yedi Renkli Kuş, Elara’nın etrafında uçuşmaya başladı. Fısıldayarak dedi ki: “Ey Elara, kuyunun derinliklerinden korkma. Her suyun bir fısıltısı, bir mesajı vardır.”

Elara, Kuş’un sözlerine kulak verdi ve ilk kez Kuyunun kenarına oturup içine baktı. Gördüğü şey onu ürküttü: Dibinde korkunç bir fırtına dönen Mavi su, her yanı saran Kızıl alevler ve Mor bulutların ardındaki karanlık…

Kuş nazikçe, “Onları görmezden geldikçe büyürler, Elara. Onlara dokun ve ne anlattıklarını dinle.”

Elara, Kuş’un rehberliğinde önce Mavi suya elini uzattı. Su serin ve derin bir acı taşıyordu. O suyu hissettiğinde, kaybettiği bir şeyi fark etti: İçindeki bir hayali. Bu hayalin yasıyla Mavi su hafifledi, sakinleşti.

Sonra Kırmızı suya uzandı. Su sıcaktı, öfke doluydu. Bu öfkenin altında yatan şeyin haksızlığa uğrama hissi olduğunu anladı. Öfkesini anladığında, o da sakinleşti ve sıcak bir enerjiye dönüştü.

Mor suya dokunduğunda, içindeki korkunun onu aslında korumaya çalışan bir uyarı olduğunu fark etti. Yeni bir şeye başlamak istemesi ama emin olamaması, aslında dikkatli olması gerektiğinin bir işaretiydi.

Elara her bir suya dokundukça, her bir duygunun fısıltısını dinledikçe, Duygu Kuyusu’nun suları berraklaştı. Artık Sarı su yalnız değildi. Mavi su, derin bir anlayışa, Kırmızı su, cesur bir enerjiye, Mor su ise temkinli bir bilgeliğe dönüşmüştü. Yeşil su, aslında bir hayranlık, Turuncu su ise saf bir merak barındırıyordu. Ve tüm bu renklerin üzerinde, hepsini kucaklayan Pembe su, yani sevgi parlıyordu.

Elara, Kuş’a minnetle baktı. “Şimdi anladım,” dedi. “Duygularımız düşman değil, rehberimizmiş. Onları anlamak, Kuyunun içindeki yedi rengin uyumunu keşfetmek demekmiş.”

Kuş gülümsedi ve gökyüzüne doğru süzüldü. Elara’nın Duygu Kuyusu artık sadece neşe değil, tüm renklerin ahenkli bir dansıyla ışıldıyordu. Çünkü Elara öğrenmişti ki, hayatın tüm renklerini kucaklamadan, gerçek anlamda hiçbir rengin tadını çıkaramazdı. Ve Kuyudan aldığı her yudum, onu daha bilge, daha güçlü ve daha insan yapıyordu.

Ahmet Can

Yazının Tamamı Koru Coaching Magazine 2025 Nisan Sayısında

---