Yaşamın Anlamı: Burcu’nun Yolculuğu

Birsen Eker
@yazar_birseneker

“Şimdi biliyordu; bazen insanın gerçekten mutlu olabilmesi için sadece ait olduğu yere dönmesi yeterliydi. Ve o an anladı… Yaşamın anlamı, belki de tam olarak buydu.”

Şehrin gürültüsü içinde nefes almaya çalışıyordu Burcu. Her gün aynı yollar, aynı insan kalabalığı, aynı yapay ışıklar… Kendi hayatını dışarıdan izliyormuş gibi hissediyordu. Sabah uyanıyor, işe gidiyor, akşam eve dönüyordu. Ama gerçekten yaşıyor muydu? Yoksa bir zamanların neşeli, kıvırcık saçlı, kumral kızı çoktan kaybolmuş muydu?

Kafenin kapısını itip içeri girdiğinde derin bir nefes aldı. Kahve kokusu, eski dostlarının kahkahaları ve cam kenarındaki köşesi… Burası, şehrin içinde kendini biraz olsun güvende hissettiği nadir yerlerden biriydi. Sandalyeye oturup camdan dışarı bakarken iç çekti. İnsanlar telaşla bir yerlere yetişmeye çalışıyor, kimse durup gökyüzüne bakmıyordu.

Derken, Elif çantasından buruşmuş bir fotoğraf çıkardı. “Buna bakın,” dedi gülümseyerek. Fotoğrafı masaya bıraktığında Burcu’nun kalbi sıkıştı. O an dünya sessizleşti. Fotoğrafta küçük bir oba vardı. Tahta bir salıncak, çiçeklerle süslenmiş bir bahçe, arkasında uçsuz bucaksız gökyüzü… Ve Burcu, birden o bahçede olduğu günleri hatırladı. Çıplak ayakla toprağa bastığı sabahları, anneannesinin sevgiyle okşadığı saçlarını, kuzenleriyle oynadığı oyunları… O anıların ne kadar uzak kaldığını fark ettiğinde içini tarif edilemez bir özlem kapladı.

Gözleri doldu ama gülümsedi. Fotoğrafı avuçlarının arasında tutarken, sesi titrek ama kararlıydı: “Ben köye gitmeliyim.”

Eve Dönüş: Özlemin Dinginliğe Dönüşmesi

Yol boyunca gözlerini pencereden ayırmadı. Şehir geride kalırken, yerini yeşilin bin bir tonuna bırakıyordu. Kalbi hızla atıyordu. Köy yolu, çocukluğunun izlerini taşıyordu. Evin önünde kuzenleri bekliyordu. Bir anlık sessizlik… Sonra sevgiyle, özlemle sıkı sıkı sarıldılar. O an, zaman durdu. Geçmiş ve şimdi birleşti, içindeki eksiklik doldu.

Bahçeye adım attığında eski salıncağı gördü. Yıllardır oradaydı, onu bekliyordu sanki. Üzerine oturdu ve gözlerini kapattı. Hafifçe sallanırken rüzgar saçlarını okşadı, çocukken hissettiği huzur içine yayıldı. Anneannesinin lavanta kokulu anıları hâlâ o topraklarda yaşıyordu.

Yıldızların Altında Anlamı Bulmak

Gecenin ilerleyen saatlerinde bahçeye uzanıp yıldızları izlediler. Kuzenleriyle yan yana yatarken çocuklukları gözünün önüne geldi. Bir zamanlar tam da böyle yıldızları saymaya çalışırlardı. O zamanlar hayat ne kadar basitti… Ama belki de anlamı burada saklıydı; sevdiklerinle aynı gökyüzüne bakabilmekte.

Sabah uyandığında, içi bambaşka bir huzurla doluydu. Günlerdir hissetmediği kadar hafifti. Bir süre daha burada kalmaya karar verdi. Şehirde bekleyen hiçbir şey, burada bulduğu dinginliği ondan alamazdı.

Burcu, gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı. İçindeki özlem yerini dinginliğe bırakmıştı. Ait olduğu yere dönmek, ona yaşamın gerçek anlamını fısıldamıştı.

Not: Modern hayatın kaosu içinde kendinizi kaybolmuş hissetmek doğal bir süreçtir. Ancak bu “yabancılaşma” hissi uzun süre devam ediyor ve günlük işlevlerinizi bozuyorsa, köklere dönme isteğinin yanı sıra bir uzman desteği almak içsel dengenizi kurmanıza yardımcı olabilir.

Yazının Tamamı Koru Coaching Magazine 2025 Nisan Sayısında